Ja, ik wil…!

“Mam, je moet een blog gaan schrijven.” Dat advies kreeg ik van mijn zonen, en eerlijk gezegd wist ik niet meteen waar ik zou moeten beginnen. Maar goed — hier is het dan. Het verhaal van hoe ik uiteindelijk trouwambtenaar werd.

Het begon niet met een plan. Het begon met een uitnodiging om te spreken bij de bruiloft van goede vrienden. Ik schreef die speech met meer aandacht en meer plezier dan ik ooit voor iets had gedaan, en toen ik hem uitsprak — met het bruidspaar voor me, de tranen, het lachen — wist ik het meteen. Dit is het.

Vijfentwintig jaar getrouwd met Ron, moeder van Matthijs, Jesse en Nino, en Texelaar in hart en nieren: ik had al mijn hele leven een zwak voor grote momenten en de verhalen erachter. Trouwambtenaar worden voelde niet als een nieuwe carrière, maar als het samenvoegen van alles wat ik al deed.

Sindsdien heb ik het geluk gehad om tientallen bruidsparen te mogen begeleiden, op het strand, in de duinen, in een schapenboet in de polder. Elke ceremonie is anders, omdat elk stel anders is. En dat is precies waarom ik dit werk nog altijd met evenveel plezier doe als op de eerste dag.